Οι άνθρωποι που λειτουργούν μέσα από τον φόβο, συνήθως δεν φοβούνται τόσο την αποτυχία όσο την αλλαγή. Φοβούνται το άγνωστο, το διαφορετικό, εκείνη τη μικρή ή μεγάλη μετατόπιση που θα τους βγάλει έξω από τη ζώνη άνεσής τους. Γι’ αυτό και συχνά μένουν εκεί που βρίσκονται. Όχι επειδή είναι απαραίτητα ευτυχισμένοι, αλλά επειδή το γνώριμο μοιάζει ασφαλέστερο από το άγνωστο. Η ακινησία μοιάζει ασφαλής, ακόμη κι όταν πνίγει.
Πολύ νωρίς στη ζωή μου έμαθα ένα μάθημα που καθόρισε τον τρόπο με τον οποίο σχετίζομαι με τον φόβο. Συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα να γίνω ένας άνθρωπος που δεν προχωρά επειδή φοβάται να δοκιμάσει. Ήθελα να είμαι κάποια που τολμά, που διεκδικεί, που βγαίνει μπροστά ακόμη κι όταν η καρδιά μου χτυπά από φόβο. Ήθελα να ζήσω, όχι απλώς να επιβιώσω.